5 Rozważanie O Oriens!

4 Rozważanie, O Clavis David!
9 grudnia 2020
6 Rozważanie O Rex!
16 grudnia 2020

O Oriens!

 

Antyfona (21.XII):

„O Wschodzie, blasku Światła wiecznego i Słońce sprawiedliwości, przyjdź i oświeć siedzących w mroku i cieniu śmierci.”

 

Sakrament:

Pokuta i Pojednanie

 

Antyfona nazywa Jezusa „Wschodem”. Oczekiwania ludzi były związane ze wschodem, gdyż Mesjasz miał przyjść tak, jak wschodzące słońce. Brzmi tu echo pieśni Zachariasza: „Dzięki serdecznej litości naszego Boga, z jaką nas nawiedzi z wysoka Wschodzące Słońce, by oświecić tych, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają, aby nasze kroki skierować na drogę pokoju” (Łk 1, 78n). Obecny tu paradoks – Słońce Wschodzące z wysoka – wskazuje na kolejny paradoks a mianowicie na Boga, który postanowił stać się człowiekiem i zamieszkać wśród ludzi. Sam Jezus mówi również do nas: „Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia.” (J 8,12b)

Prawdziwą ciemnością naszego życia jest grzech. Jezus, który jest światłością świata, przez swoją krew wykupił nas spod władzy grzechu. Urzeczywistnia się to podczas każdego przystępowania do sakramentu pokuty i pojednania. Kiedy wyznajemy nasze grzechy, to oddajemy ciemności naszego życia Jezusowi po to, aby On swoją mocą odpuścił je nam, oczyścił nas i by nas przemienił w Siebie, czyli w światłość. Im częściej przystępujemy do sakramentu pokuty i pojednania, tym bardziej uwidacznia się w nas światło Chrystusa, tym czystszym jesteśmy lustrem, które doskonalej odbija światło Boga innym ludziom.

 

Zadanie:

  1. Podziękuj Panu Bogu za sakrament pokuty i pojednania, za to światło, którym za każdym razem Cię obdarza, za kapłanów, przez których do Ciebie mówi.
  2. Przystępując do sakramentu pokuty i pojednania, proś Boga o łaskę szczerego nawrócenia, o łaskę bycia Jego światłem w świecie.